Izrada - ortopedski ulošci
za stopala



   Na osnovu baropodometrijskih merenja pristupa se izradi ortokinetičkih individualnih uložaka. Njihov oblik i izgled određuje lekar koji obavlja merenje. Ortopedski ulošci se prave od različitih vrsta poliuretana (sunđerasto – penastog materijala). Postoji ukupno pet vrsta poliuretana od kojih se prave ulošci, različite konzistencije, gustine i elastičnosti, kako bi se materijal prilagodio individualnim potrebama pacijenta. Jedan materijal se koristi za decu, dok se za odrasle osobe koriste preostale četiri vrste materijala, u zavisnosti od problema ravni tabani - stopala (posebna vrsta se koristi za osobe obolele od dijabeta, posebna za obolele od reumatizma, posebna za rekreativne i aktivne sportiste itd.). 

   Svi materijali imaju posebnu osobinu da svojom elastičnošću i apsorpcionim svojstvima delimično preuzmu pritisak koji stopalo vrši na podlogu, te da na taj način smanje i opterećenja koja trpe stopala, skočni zglobovi, kolena, kukovi i kičmeni stub. Taj efekat se manifestuje smanjenjem opterećenja do 1/3 telesne težine (standardni  i dečiji) do 1 (sportski). Ako se zna da pojedinac težine 80 kg. prilikom hoda tom težinom opterećuje svoje zglobove, a da se pri trčanju ovaj pritisak uvećava za dva puta, a pri skokovima čak tri puta, jasno je da doskokom dotična osoba opterećuje svoje zglobove čak sa 210 kg. Doskokom na individualne ortokinetičke uloške opterećenje biva umanjeno za 70 – 105 kg.. Isto tako kod osobe koje hoda 6 km., nošenjem uložaka smanjuje se opterećenje na zglobove za 1/3, tj. indirektno se smanjuje distanca koju je ta osoba prohodala na 4 km.
Potom sledi izbor oblika uloška (postoji tri vrste – uložak za papuče, patike i cipele), kao i precizno odredjivanja dužine stopala korišćenjem fotografije stopala dobijene skeniranjem.

   Na taj način je moguće izabrati optimalan oblik uloška za svakog pacijenta – po dužini na pola broja, a po širini u tri modela (uski, sportski i široki).
Individualni ortokinetički ulošci pokrivaju čitavo stopalo (ne ograničavaju se samo na pojedine delove stopala), imaju udubljenje u peti  i podignut svod, pri čemu visina svoda nije jednaka za sve. Ortopedski ulošci takođe sadrže udubljenja i ispupčenja, koja su napravljena u zavisnosti od tačaka opterećenja.
Na taj način se uloškom postiže korekcija svodova stopala, stabilizacija pozicije pete, kao i distribucija opterećenja stopala, tako što se rasterećuju oni delovi na kojima stopalo trpi povišeni pritisak, a istovremeno opterećuju delovi stopala koji su manje ili nikako opterećeni.

Izrada uložaka           



   Pri tome su moguće brojne opcije dodavanja povišice pod unutrašnji ili spoljni deo stopala, odnosno pod prednji ili zadnji deo, čime se (izmedju ostalog) može iskorigovati nejednakost dužine donjih eksktremiteta.
Logično je da se projekat pravi posebno za svako stopalo, jer je distribucija opterećenja po pravilu, na svakom stopalu različita.
   Merenja i pravljenje projekta traju oko 50 minuta, dok je za izradu uložaka i njihovu obradu potrebno još oko 60 minuta.
Uložak se dobija za 1 - 2 dana, a po potrebi ( posebno za pacijente iz unutrašnjosti ) i istog dana.

  Ortopedski ulošci su veoma lagani ( oko 8 grama svaki ) i napravljeni su od ekološki inertnog materijala. Oni se mogu koristiti neograničeni broj sati u toku dana (savetuje se njihovo prenošenje iz jednih u druge cipele, odnosno papuče ), praktično bez ograničenja, ali se njihova elastičnost vremenom smanjuje, tako da vremenom oni izgube svoju absorbcionu moć i postanu, po svojim elastičnim kvalitetima, jednaki drugim ulošcima. Smatra se da je prosečno vreme korišćenja jednog para uložaka oko 12 meseci ( u zavisnosti od težine pacijenta i stepena opterećenja koje trpe sami ulošci ), mada ima pacijenata koji uloške nose bez ikakvih promena na njima i do 3 godine, ali i onih koji moraju da menjaju uloške na 6 meseci ( to su uglavnom aktivni sportisti, odnosno naglašeno gojazne osobe).
  Pacijentima se savetuje kontrolni pregled i nova merenja nakon 6 meseci, kada je moguće izmedju ostalog uraditi poredjenje novodobijenih vrednosti sa vrednostima na prethodnom pregledu i egzaktno utvrditi da li postoji i ukoliko ga ima, koliki je pomak u odnosu na  početnu poziciju ( pre nošenja uložaka ), ka idealnom stopalu.
Ukoliko na kontrolnim merenjima postoji bitna razlika u statici i dinamici stopala u odnosu na onu po kojoj su napravljeni ulošci koje pacijent nosi, dolazi u obzir pravljenja novog projekta i novog para uložaka, ali sada po novim rezultatima, jer je onda i efekat nošenja veći.

   Kod dece koja rastu, ulošci se nose dok ih deca ne prerastu, a to zavisi od njihove starosti, odnosno brzine rasta u periodu u kome se vrši lečenje. Smatra se da stopala deci do 5-te godine rastu po 2 broja godišnje, a da nakon toga rast stopala iznosi jedan broj godišnje. Naravno to je samo generalni prosek, pri čemu su moguća i velika individualna odstupanja, sa periodima naglog rasta stopala, ali i periodima kada stopala praktično miruju.
Nošenje uložaka nije neprijatno, mada je moguće da prvih dana pacijenti imaju čudan osećaj, jer se tada pri osloncu angažuju grupe mišića i delovi stopala koji su godinama bili zapostavljeni. Osim toga pacijenti imaju naviku da stoje i hodaju sa poremećenom osovinom stopala, dok ulošci imaju zadatak da tu osovinu dovedu blizu idealne. To je svakako proces koji traje duži period vremena, a za šta je potreban kraći period privikavanja. Nakon 4 - 5 dana ( u proseku ) pacijenti se osećaju mnogo bolje, a većina tegoba koje su imali pre dobijanja uložaka ( bolovi u stopalima, skočnim zglobovima, kolenima, kukovima, kičmi pa i glavobolje ) se u većoj ili manjoj meri povlače, naravno pod uslovom da je uzrok njihovom nastanku bila poremećena distribucija opterećenja stopala. Pacijenti se vrlo brzo navikavaju na uloške i nose ih stalno, menjajući obuću u kojoj ih nose.

design by 2007